Εκατό σκαλοπάτια κι ένα πλατύσκαλο.

Ἀναρτήθηκε στὶς 6 Δεκεμβρίου 2012 ἀπὸ τὸν/τὴν aristarhos

γράφει ο αρισταρχος

Σελίδα 5

 Μάζεψε η γυναίκα τα ψίχουλα από το τραπέζι, το καθάρισε, κι ύστερα έπλυνε τα πιάτα. Έβαλε σ’ όλους  από ένα κομμάτι μηλόπιτα φτιαγμένη με τα χέρια της και κάθισαν μπροστά στο τζάκι. Ο θείος πήρε από μια εταζέρα μια ίσια πίπα σκαλισμένη, ενθύμιο  προπολεμικό του παππού. Από μια δερμάτινη θήκη έβγαλε το εργαλείο της πίπας, την σκάλισε, την βούρτσισε και ύστερα πήρε την ασημένια ταμπακιέρα του καπνού με το ανάγλυφο καραβάκι πάνω του και την άνοιξε. Με αργές κινήσεις πήρε καπνό τον έβαλε μέσα στην πίπα και με το εργαλείο τον πάτησε. Την έβαλε στο στόμα του γλείφοντας το μαρκούτσι και τ’ άναψε με ένα σπίρτο. Τράβηξε δυό απανωτές ρουφηξιές και γέμισε η ατμόσφαιρα καπνό και μυρουδιά Virginia που καθόταν πάνω στον καταπιόνα σαν πικραμύγδαλο.
-Θείο πρέπει το κόψεις, είπε ο Μανώλης.
-Ωρέ Μανωλιό τώρα, στα ογδόντα μου; Τώρα είναι απόλαυση. Φέρε ρε ανιψιά από κείνο το κρανοποτό που μούκαμες και είναι σαν νέκταρ. Σα να ήθελε όμως λίγο κονιάκ παραπάνω, έ;. Τέλος πάντων, ας το απολαύσουμε σαν θεοί παρέα με το μηλοπιττάκι.
Τεντώθηκε στην κουνιστή του πολυθρόνα και βάλθηκε να παρακολουθεί τα κούτσουρα που καίγονταν ζωντανά πετώντας τις πύρινες μέσα στην διέξοδο προς την ελευθερία, τον πεντακάθαρο γαλαζαιθέρα. Χαμηλός ο φωτισμός  συνωμοτικές οι ανταύγειες  και η ατμόσφαιρα έγινε περίεργη, βαριά.
Πήρε ο Θανασάκης μια κουβέρτα και τυλίχτηκε κουλουριασμένος στον ψευτοκαναπέ (μεντέρι) καταπίνοντας με λαιμαργία την γλυκιά  πιττούλα. Τα ματάκια του έκλεισαν και το στοματάκι του επεξεργάζονταν το περιεχόμενο θαρρείς ανεξάρτητο από όλο του το σώμα. Ο θείος έκανε μια κίνηση “άστε τον να κοιμηθεί” και μόνο η τρυφερότητα της μάνας τον τακτοποίησε μέσα στο υφαντό σαν έμβρυο στην μήτρα.
Η μισοσκότεινη ατμόσφαιρα με την επίδραση του δυνατού ποτού και την συνεισφορά της γλυκόζης δημιούργησε όλες τις προϋποθέσεις για υπερβατικότητα. Τα υπόλοιπα τα αναλάμβανε ο εγκέφαλος.
-Λοιπόν, τον θυμάστε τον Αθανασούλα; Ξεκίνησε ο θείος. Και χωρίς να περιμένει απάντηση συνέχισε. Τον άντρα της Γιαννούλας, τον υπεύθυνο στην εκκλησία.
-Λοιπόν, αυτός ο τύπος πέθανε πριν δέκα ημέρες.
-Θεός σχωρέστον είπε η γυναίκα. Τον θυμάμαι, ήταν αντρούκλας σαν θεριό. Πόσο χρονό ήτανε;
-Ογδόντα τρία. Απάντησε ο θείος.
-Λοιπόν αυτός ήρθε ένα βράδυ και μου χτύπησε την πόρτα …
-Ά θείο …να μην το ξεχάσω. Σούφερα για τις γιορτές ένα δωράκι, είπε η γυναίκα κι ευθύς σηκώθηκε από την στρωμένη βελέντζα στο πάτωμα. Πήγε κι από μια καρέκλα έφερε μια σακκούλα. Έβγαλε από μέσα μια χοντρή μπλούζα ολόμαλλη και του την έβαλε μπροστά του.
-Σου κάνειειει, μια χαρά! Χρόνια πολλά! Νάσαι γερός να σε χαιρόμαστε. Είπε και τούσκασε δυό σταυρωτά φιλιά.
-Νάσαι καλά θείο, είπε κι ο Μανώλης.
-‘Φχαριστώ, είπε κείνος. Είναι ευλογία νάχεις συγγενείς που να σ’ αγαπούν πραγματικά όπως είστε εσείς. Να σας έχει καλά ο Θεός.
Ο Θανασάκης είχε παραδοθεί  αδιαμαρτύρητα στον Μορφέα με το στόμα ανοιχτό κι έβγαζε κάτι περίεργους βρυχηθμούς.
-Μανώλη, είπε η γυναίκα, πρέπει κάποτε να πάρουμε απόφαση να του βγάλουμε τις ‘μυγδαλιές και τα κρεατάκια.
-Σιγά μην του βγάλουμε και τ’ αμύγδαλα, πρόσθεσε ο Μανώλης και έσκασαν στα γέλια.
Αλάφρυνε η ατμόσφαιρα και έγινε πιο βατή, πιο υποφερτή.
-Λοιπόν θείε τι έγινε με τον Αθανασούλα; Ρώτησε ο Μανώλης ευδιάθετα.
Τακτοποιήθηκε ο θείος στην κουνιστή και συνέχισε ακριβώς απ’ εκεί που σταμάτησε.
-Ήταν αργά το βράδυ περίπου …εννέα η ώρα. Εδώ κοιμόμαστε νωρίς. Έτσι, μου φάνηκε περίεργο που ερχόταν τέτοια ώρα …
Η θύμηση του Γιώργη άρχισε να ξετυλίγεται έντονα για κείνη την βραδυά. Σαν κινηματογραφική ταινία περνούσαν μπρος από τα γυαλιστερά του μάτια όλα τα γεγονότα. Τα ξαναζούσε στην λεπτομέρειά τους με περίεργη ζωντάνια. Την δύναμη που χτυπούσε την πόρτα  …
…πριν την ανοίξει άρπαξε την πάντα γεμάτη καραμπίνα από την γωνία, όπλισε και φώναξε δυνατά.”ποιος είναι;” Βλέπεις, τελευταία άρχισαν κάτι περίεργα πλιάτσικα και όσο νάταν φοβόταν. “Εγώ είμαι μωρέ Γιώργη, ο Αθανασούλας για τον Θεό, άνοιξε. ” Έβαλε το όπλο στην  άκρη και ξαμπάρωσε την βαριά ξύλινη καστρόπορτα.
Μπήκε ο Αθανασούλης κουρασμένος και κατηφής. “Άντε μωρέ Γιώργη βάλε να πιώ μια τσίπουρο γιατί δεν τα πάω καλά. Είμαι χάλια”
-Τι έχεις μωρέ Σκαληνέ; Τον φώναζε με το παρατσούκλι του και ιδέα δεν είχε για την προέλευσή του. Μόνον αυτός τον φώναζε έτσι.
-Δεν ξέρω αλλά να …έχω μια στούμπωση …Σα να έφτασε η ώρα για κιβούρι. Τελευταία βλέπω συνέχεια τον μακαρίτη τον γέρο μου να μου λέει “άϊντε μωρέ Γιωργή, έμεινες πολύ εκεί κάτω”. Κι εδώ που κάθομαι τι κάνω; Μήτε γυναίκα, μήτα παιδιά. Έκανε τον σταυρό του και συνέχισε. Βάλε λίγο τσίπουρο στο γυαλί μπας και συνεφέρω.
Έφερε ο Γιώργης τα ποτήρια απ’ την κουζίνα χωρίς άλλη κουβέντα. Ένα καραφάκι και μέσα εγκλωβισμένο το φαρμάκι και μερικά ξηρά καρπά για …μεζέ. Το καραφάκι άλλαξε περιεχόμενο πέντε φορές και ο μεζές έγινε παστό προσφυγάκι. Σε δύο ώρες και με την βοήθεια του Κιτσάκη, της Νίτσας Τσίτρα με το ονειρεμένο του Κουφογιάγκου το κλαρίνο και τον Στελάρα τον Καζαντζίδη έγιναν κανονικοί και πουρλοκιάζαν σαν φρέσκιες χήρες. Εκεί πάνω ο Αθανασούλας πήρε σοβαρό ύφος κι άρχισε την ιστορία, συνέχισε ο Γιώργης, που άμα την ακούσεις θα σωριαστείτε κάτω.
Συνεχίζεται …

Ξεριζώνουν δάσος 4.000 στρεμμάτων στις Σκουριές

Πρώτη καταχώρηση: 11/12/2012

                              

 

 

Ξεριζώνουν δάσος 4.000 στρεμμάτων στις Σκουριές

Σε κρανίου τόπο μετατρέπεται το αρχέγονο δάσος στις Σκουριές της Χαλκιδικής στο όνομα της ανάπτυξης των μεταλλείων χρυσού και ενώ αύριο Τετάρτη συζητείται στο Συμβούλιο της Επικρατείας η προσφυγή των κατοίκων κατά της παραχώρησης του δάσους από την Περιφέρεια κεντρικής Μακεδονίας, θέμα που απασχολεί και την Κομισιόν μετά από ερώτηση των Οικολόγων Πράσινων.
Εδώ και δύο μήνες το δάσος έχει αποκλειστεί με συρματοπλέγματα, ενώ μηχανήματα υπό την προστασία εταιρείας σεκιούριτι ξεριζώνουν αιωνόβια δέντρα σε έκταση περίπου 4.000 στρεμμάτων, την ίδια ώρα που διμοιρίες των ΜΑΤ αναπτύσσονται στην "καρδιά" του βουνού, όταν οι κάτοικοι της Χαλκιδικής διαδηλώνουν κατά της καταστροφικής, όπως λένε, επένδυσης.
Η απόλυτη καταστροφή συντελείται χωρίς καν, όπως καταγγέλουν κάτοικοι και φορείς, να τηρούνται τα προσχήματα, αφού το ξερίζωμα του αρχέγονου δάσους ξεκίνησε χωρίς να έχουν εγκριθεί οι απαραίτητες μελέτες όπως προβλέπεται από τη νομοθεσία.
Πηγή: 6 μέρες

 http://www.enikos.gr/

Ο αγρότης την... είπε στα "παπαγαλάκια" του Σκάι

left

Ημερομηνία: 10/12/2012

Στην "Πρώτη Γραμμή" του ΣΚΑΪ ακούστηκε η πιο... πληρωμένη απάντηση στα "παπαγαλάκια".

Ρωτάνε οι δημοσιογράφοι αγρότη από την Καρδίτσα που είναι στον δρόμο:

"Μα γιατί λέτε ότι σας φταίει το κράτος; Γιατί δεν κάνατε την

παραγωγή σας ανταγωνιστική; Και η Ινδία και η Αφρική έχουν αντίστοιχα προϊόντα… γιατί να πάρουν τα δικά σας;"

Απάντηση αγρότη:

"Και στην Ινδία και την Αφρική έχουν πολύ καλούς δημοσιογράφους που αμείβονται με 10 Ευρώ. Να τους φέρουμε λοιπόν και να φύγετε εσείς, είστε ακριβοί."

 

 

“Μέσα απ’ της βιτρίνας τα θρύψαλα”

Δεκεμβρίου 10, 2012 · 4:51 μμ

Ήθελα να γράψω εδώ και καιρό κάτι για όλους τους πρώην κεντρώους που κατέληξαν απ’ το 2008 και μετά απολογητές (με τον ένα ή τον άλλο τρόπο) κάθε δεξιού ή αντιδραστικού επιχειρήματος, αλλά όλο σκέφτομαι τον ΚΚΜοίρη και κάτι που έγραψε για τα φάρμακα τις προάλλες. Επιβιώνουμε (όσοι επιβιώνουμε) εύκολα ή δύσκολα και ακροβατούμε μεταξύ θυμού, αμηχανίας, παγώματος και κάπου κάπου δημιουργικού χάους. Κάνουμε αστεία για την οικονομική μας κατάσταση, βγαίνουμε αρκετά λιγότερο ή πίνουμε λιγότερο όταν βγαίνουμε, ανταλλάσουμε σχολιάκια για το πόσοι απ’ την παρέα είμαστε ανασφάλιστοι ή τί θα επιλέξουμε να μην πληρώσουμε. Ψιλοσυνηθίσαμε την κουβέντα και την κάνουμε πότε πότε με μια ελαφρότητα. Ή απλά με έναν ρεαλισμό που μοιάζει περισσότερο με κυνισμό ή με μια σκληρότητα που με τη σειρά της, δεν μοιάζει αλλά είναι απάνθρωπη. Συνηθίσαμε και μετράμε πού θα βοηθήσουμε και πόσο. Έναν άστεγο, μια δομή για παιδιά που κλείνει, έναν μετανάστη στο φανάρι. Κι έπειτα δανεικά εγώ από αυτόν, αυτός απ’ τον άλλο κι αντίστροφα ανάλογα το μήνα και τις υποχρεώσεις. Κι όλα αυτά κοροϊδεύοντας και γελώντας και λέγοντας ένα κάρο μαλακίες.
Όμως, καλά όλα αυτά και το χιούμορ και η ελαφρότητα και η διάθεση να μην μας πάρει από κάτω και το δε γαμιέται δεν θα πεθάνουμε κιόλας. Αλλά το αστείο περί ανασφάλιστης παρέας κρατάει όσο κρατάει ο από μέσα ψίθυρος, το «μην τυχόν και». Το χιούμορ περί αφραγγίας κρατάει όσο να σου πει δικός σου άνθρωπος δεν έχω για φάρμακα. Η ελαφρότητα κρατάει μέχρι να σε πιάσει η καρδιά σου απ’ το πόσους άστεγους/ζητιάνους/παιδιά ναι παιδιά έχεις προσπεράσει σε μια διαδρομή με τα πόδια. Σήμερα ένας σήκωσε το πατζάκι του παντελονιού του να μου δείξει το πόδι του, ενώ ήμουν σταματημένος στο φανάρι. Σήκωσε το πόδι του στο τζάμι, να το δω. Αργότερα κάποιοι ψάχναν σε ότι είχε απομείνει απ’ τους πάγκους στη λαϊκή. Ζήλεψα που δεν πιστεύω, να πω ένα βοήθα παναγιά μου , να το πω και να το πιστεύω μέσα μου όσο μπορεί κανείς να το πιστεύει.
Κι όλα αυτά γίνονται ακόμη χειρότερα, κι ας φανώ υπερβολικός, απ’ αυτή την αίσθηση ότι δεν υπάρχει ένα ίχνος ντροπής απ’ αυτούς που επιμένουν να μιλάνε για θυσίες του λαού που πιάνουν τόπο και για μόνη εφικτή λύση και για χαμηλούς μισθούς που είναι αναγκαίοι για την ανταγωνιστικότητα. Η ανταγωνιστικότητα, τα 586€ και τα 410 και τα ακόμη λιγότερα. Μην τα αραδιάζω, πήγα να βάλω κάτω μόνο όσα ξέρω από πρώτο χέρι, να τα στείλω σε ένα φίλο που μένει έξω μπας και αντιληφθεί τι γίνεται και κόλλησε το χέρι μου ύστερα από λίγο. Πώς να περιγράψεις τις ζωές των ανθρώπων όταν διαλύονται; Πώς να μιλήσεις για όλους αυτούς τους ανθρώπους;
Λίγη ντροπή, τίποτα άλλο, δε ζητούσα τίποτα. Ύστερα, γύρισα απ’ τη δουλειά κι είδα αυτή τη φωτογραφία απ’ το πολυκατάστημα του φοκά στην Ερμού. Του καταστήματος που έχει, απ’ ότι ακούω, απλήρωτους εργαζόμενους απ’ τον Αύγουστο και που θέλει να υπαχθεί στο άρθρο 99. Αυτό το ίδιο πολυκατάστημα, οι διαφημιστές του, η διεύθυνσή του, πάει και βάζει αυτό το σλόγκαν στη βιτρίνα.

pic via @jaquoutopie

Και πεινασμένοι και θύματα λοιδορίας. Και να ζεις στο δρόμο και να ψάχνεις στα σκουπίδια και να μην σου φτάνουν τα χρήματα για τα φάρμακα και να σου λένε: Hungry but chic.
Αχώνευτες οι μέρες. Την οικονομική δυσπραγία θα την αντέξουμε. Ελπίζω όμως, να μην αντέξουμε άλλο την περιφρόνηση προς τους αδύναμους, τους τελευταίους, τους νεκροζώντανους του καιρού. Ελπίζω να μην αντέξουμε για πολύ ακόμη τον εξευτελισμό.
Ούτε πεινασμένοι, ούτε chic, ούτε τίποτα. Μας περιμένει μεγάλη μάχη αν θέλουμε να γίνουμε άνθρωποι.

 http://tovytio.wordpress.com/

«Παγωμένοι» νεφροπαθείς στο νοσοκομείο του Ρίου!

Δημοσίευση: Δευ, 10/12/2012 - 18:22

Σε παγωμένα κρεβάτια νοσηλεύονται σήμερα όλη μέρα ασθενείς που νοσηλεύονται στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Ρίου λόγω έλλειψης πετρελαίου! Μεγάλο πρόβλημα αντιμετωπίζουν οι νεφροπαθείς που είναι απαραίτητο να νοσηλεύονται σε ιδιαίτερα υψηλές θερμοκρασίες.
Η υποχρηματοδότηση των δημόσιων νοσοκομείων έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο, ώστε ακόμη και η θέρμανση ή το ρεύμα σε πολλές δημόσιες δομές Υγείας - Πρόνοιας να μην είναι εξασφαλισμένα.
Πρέπει να πούμε ότι οι νεφροπαθείς του νοσοκομείου, που έκαναν σήμερα αιμοκάθαρση και χρειάζονται ιδιαίτερα υψηλές θερμοκρασίες, υπέφεραν. Να σημειώσουμε ότι στη Μονάδα Τεχνητού Νεφρού του νοσοκομείου υπόκεινται σε αιμοκάθαρση περίπου 30 νεφροπαθείς και σύμφωνα με την Ομοσπονδία Νεφροπαθών Ελλάδας, είχε επισημανθεί στη διοίκηση του νοσοκομείου ότι τελειώνει το πετρέλαιο, αλλά δεν έγινε τίποτα. Έτσι, σήμερα δεν άνοιξε όλη μέρα η θέρμανση και δεν αναμένεται να ανοίξει μέχρι αύριο.
«Στις 6 το πρωί, που πήγαν οι πρώτοι για αιμοκάθαρση, το κρύο είναι ανυπόφορο και οι νεφροπαθείς που βγαίνει όλο το αίμα τους από το σώμα, κρυώνουν πολύ, δεν αντέχουν χωρίς θέρμανση. Μας υποσχέθηκαν πως αύριο θα έχουν πετρέλαιο...», είπε στον «Ρ» ο Γρ. Λεοντόπουλος, γραμματέας της Ομοσπονδίας Νεφροπαθών.
Όλη τη νύχτα, δηλαδή, αναμένεται οι ασθενείς που νοσηλεύονται στο κτίριο που δεν έχει θέρμανηση, να τουρτουρίζουν, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την υγεία τους.

 http://www.902.gr

Έχουμε και λέμε ξανά

Posted on December 8, 2012


Ανάμεσα στην έξοδό μας από την Ευρώπη (ΚΚΕ) και στην παραμονή μας σε αυτήν με προσπάθεια αλλαγής της φυσιογνωμίας και των πολιτικών της (ΣΥΡΙΖΑ), πράγμα που θεωρώ τελείως μάταιο και ουτοπικό, υπάρχει η τρίτη λύση, η πιο ρεαλιστική που λέει ότι μπορούμε να φύγουμε από την Ευρωζώνη, να επιστρέψουμε στην δραχμή και να παραμείνουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως κι άλλα κράτη.
Για τον λόγο αυτόν λοιπόν, και για άλλους, προσωπικά συμφωνώ με τον Λαφαζάνη, τον οποίον εκτιμώ και ως πολιτική προσωπικότητα της Αριστεράς.
Όσον αφορά το ΚΚΕ, τα λάθη των ηγεσιών του από την εποχή του εμφυλίου μέχρι σήμερα είναι ακριβώς τα ίδια και το κόμμα έχει μια μοναδική διαχρονική συνέπεια στο να συνεχίζει τα ίδια λάθη και στο να μην μαθαίνει τίποτε από αυτά. Προσωπικά το θεωρώ απολύτως υπεύθυνο για την σημερινή κατάντια ως ανάχωμα του επάρατου δικοματισμού, ως βαλβίδα ασφαλείας του συστήματος που κατάστρεψε τη χώρα. Την χώρα δεν την έφερε σε αυτή την κατάσταση ο δικομματισμός αλλά ο τρικομματισμός. Η κομμουνιστική ιδεολογία και στάση ζωής είναι χαρακτηριστικό πολλών ανθρώπων που εδώ και χρόνια είτε βρίσκονται πολιτικά άστεγοι είτε επιλέγουν να ψηφίζουν ΚΚΕ και να συντηρούν την αρρώστια του είτε είναι μέλη του και τους εκμεταλλεύεται η ηγεσία όπως έκανε πάντοτε στην ιστορία του κόμματος, είτε έχουν στραφεί προς την άλλη Αριστερά εδώ και πολλά χρόνια.
Ο Σύριζα ως μια Αριστερά που συσπείρωνε τους κομμουνιστές αλλά διαφωνούντες με το ΚΚΕ, έγινε ξαφνικά ένα κόμμα του 30%, έγινε αξιωματική αντιπολίτευση και πάει ίσως για κυβέρνηση. Και αυτό όχι επειδή οι Έλληνες πολίτες γίνανε αριστεροί αλλά επειδή οι Έλληνες πελάτες προδόθηκαν από τους εμπόρους πολιτικής, από τους οποίους αγόραζαν τη ζωή τους τόσα χρόνια και στους οποίους πουλούσαν την συνείδηση και την ψήφο τους. Όλοι αυτοί οι ξεπουλημένοι επί δεκαετίες αλλά και άλλοι πλανεμένοι ή αδαείς, βρέθηκαν στην ανοιχτή αγκαλιά του αντιμνημονιακού Σύριζα εν μία νυκτί. Και το κόμμα της Αριστεράς, με μια ηγεσία άπειρη και λίγη, έχασε τη γη κάτω από τα πόδια του, όπως φάνηκε και στις πρόσφατες δεύτερες εκλογές, κατά τις οποίες ο Σύριζα δεν βγήκε κυβέρνηση, μόνο και μόνο επειδή δεν ήθελε να βγει κυβέρνηση. Όλα αυτά δεκτά και μη κατακριτέα ως εδώ. Και ο φόβος της ευθύνης αλλά και η έκπληξη και μη σωστή διαχείριση του ξαφνικά μεγάλου εκλογικού ποσοστού είναι κατανοητά και ανθρώπινα αλλά και πολιτικώς αποδεκτά. Όμως μέχρι το να διολισθαίνεις ως κόμμα της Αριστεράς σιγά σιγά προς τα εκεί που θέλει η κοινωνία αντί να στέκεσαι στο ύψος σου και να αλλάζεις την κοινωνία, όπως έχεις ευθύνη να κάνεις,αυτό είναι πολιτικός εκπεσμός και όποιος το αντιλαμβάνεται αλλά δεν αντιδρά για όποιους λόγους, έχει ευθύνη για το μέλλον. Μέχρι στιγμής έχουμε δει τα μύρια όσα. Από την 3η Σεπτέμβρη και την προσπάθεια ταύτισης του Σύριζα μαζί της, μέχρι πολιτικό συγχρωτισμό με την Κατσέλη, μέχρι άρθρο της Ξενογιαννακοπούλου στην Αυγή για να μετρηθούν οι αντιδράσεις, μέχρι Κοτσακά, αριστίνδην μέλος, μέχρι πολλά που δεν είναι του παρόντος να απαριθμηθούν. Η ηγεσία του Σύριζα δείχνει να πέφτει στην λούμπα κάθε μέρα και πιο βαθιά. Επειδή όμως πέφτει αργά αργά, διολισθαίνει για την ακρίβεια, οι παλαιοί Αριστεροί δείχνουν να μην το νιώθουν ή αν το νιώθουν το ανέχονται για διάφορους λόγους, ενώ η ηγεσία του κόμματος εκμεταλλεύεται αυτή την ανοχή και προχωρεί ακόμα βαθύτερα προς την πασοκοποίηση. Αυτή η πασοκοποίηση είναι λογικό να συμβαίνει διότι από το 4% έως το 30%, οι πολλοί αυτοί παραπανίσιοι ψηφοφόροι δεν κατέβηκαν από τον πλανήτη Άρη αλλά είναι πολίτες που υπήρχαν και στο παρελθόν στην Ελλάδα και προφανώς ήτανε πελάτες και υποστηρικτές του ελεεινού πολιτικού συστήματος, κομμάτων και πολιτικών ανδρών που κατάστρεψαν τη χώρα. Η ευθύνη του Σύριζα είναι να βάλει φραγμούς. Να σταθεί βράχος ακλόνητος στην ιδεολογία και την πρακτική του και να αφήσει απ’ έξω κάθε προβεβλημένο από το παρελθόν κομματικό στέλεχος του πρώην δικομματισμού είτε ψήφισε είτε καταψήφισε τα μνημόμια. Να αναγκάσει τους “μετανοήσαντες” να αλλάξουν πολιτική στάση ζωής και όχι να τους δέχεται ως στελέχη ωσάν να είναι ήδη αλλαγμένοι. Είναι γεμάτη η Ελλάδα από Κινήματα και Συλλογικότητες που μάχονται καθημερινά ενάντια στον ναζισμό, ενάντια στο ξεπούλημα των φυσικών πόρων, ενάντια στην καταστροφή του περιβάλλοντος του κάθε τόπου, ενάντια στην εξαθλίωση, ζώντας αλληλέγγυα και εφαρμόζοντας άλλου είδους, πρωτοφανείς για την Ελλάδα καθημερινές πολιτικές, προσωπικές και συλλογικές. Αυτούς τους ανθρώπους τους έχει προσεγγίσει ο Σύριζα; Αυτούς τους ανθρώπους πρέπει να έχει τιμή, καμάρι και σημαία του ο Σύριζα. Κι όχι τους πασοκογενείς συνδικαλιστές και πρώην υπουργούς, τους οποίους επιβάλλεται να αφήσει στην άκρη, κι αυτοί ας μην τον ψηφίσουν καν όταν θα έρθει η ώρα. Ένα κόμμα με επικεφαλής έναν τόσο νέο άνθρωπο είναι τελείως απογοητευτικό να μην μπορεί, ούτε αυτή την ύστατη ώρα, ούτε με αυτή την εξαίρετη ευκαιρία που έχει, μέσα σε μια κοινωνία που αλλάζει κάθε λεπτό, να φέρει στην επιφάνεια της πολιτικής φρέσκους ανθρώπους, νέες πολιτικές τάσεις, νέα αντίληψη και νέες μορφές αγώνα.
Είχα γράψει και στο παρελθόν, αμέσως μετά τις εκλογές ότι ο Σύριζα έχει την μεγάλη ευκαιρία να συντονίσει και να γίνει ομπρέλα όλων των Κινημάτων και των Συλλογικοτήτων που έχουν οργανωθεί και αντιστέκονται απ’ άκρη σ’ άκρη στην Ελλάδα. Να φτιάξει γραφεία, να τα στελεχώσει και να προσφέρει νομική, επιστημονική και κάθε άλλου είδους υποστήριξη σε αυτά τα Κινήματα. Ο Σύριζα έχει έσοδα από κρατική επιχορήγηση, έχει και μισθούς Βουλευτών. Ένα αριστερό κόμμα όλα αυτά τα έσοδα θα τα διέθετε στο μεγαλύτερο μέρος τους για να στελεχώσει τέτοιου είδους γραφεία συμπαράστασης, συμπόρευσης και αλληλεγγύης με την κοινωνία, με τους ανθρώπους που αντιστέκονται ενάντια στην εξαθλίωση, στον ναζισμό, στο ξεπούλημα και στην καταστροφή. Δεν έχει κάνει όμως τίποτα απολύτως. Ένα μεγάλο μηδενικό. Αντ’ αυτού, συμμετέχει σε συνέδρια ελληνοαμερικανικού επιμελητηρίου και δίνει διαπιστευτήρια στα αφεντικά ότι θέλει τους επενδυτές και άλλες τέτοιες απαράδεκτες γελοιότητες.
Προσωπικά δεν με εκφράζει καθόλου μια τέτοια κατ’ επίφαση Αριστερά. Νιώθω και διαβλέπω ότι όσες καταστροφές καταφέραμε να αποσοβήσουμε μαχόμενοι τόσα χρόνια ενάντια σε Υπουργούς του Πασόκ, θα τα δούμε σε λίγο να συμβαίνουν επειδή οι ίδιοι άνθρωποι θα έχουν επιπλεύσει ή επανακάμψει πολιτικά μέσα από τον Σύριζα. Τα παλαιά μέλη του Σύριζα και οι αγνοί αριστεροί, όπως και του ΚΚΕ, θα δούμε να αλώνεται η Αριστερά και να εκπίπτει σε μια σύγχρονη καπιταλιστική γιαλαντζί αριστερά όπως η ΔΗΜΑΡ, αντί να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία που της δίνεται και να αλώσει η ίδια το καταρρέον πολιτικό σύστημα φέρνοντας κοντά στην ιδεολογία της την κοινωνία. Αν η ηγεσία του Σύριζα θέλει να γίνει κυβέρνηση με ψήφους πελατών και όχι πολιτών, όπως δείχνει η μέχρι τώρα πολιτική του πορεία ως αξιωματική αντιπολίτευση, προσωπικά δεν πρόκειται ούτε να ασχοληθώ ποτέ ξανά με την περίπτωσή του.

http://yiannismakridakis.gr/