Αν έπρεπε να έχουμε μάθει ένα πράγμα
όλοι μας τα τελευταία δύο χρόνια, αυτό είναι το εξής απλό μάθημα: Όλες
οι ως τώρα επίσημες εκτιμήσεις, οι θριαμβευτικές ανακοινώσεις, οι
προβλέψεις ανάκαμψης, όλη η συζήτηση που εκπορεύεται από την κυβέρνηση
και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης εδώ και δύο χρόνια, τελικά προσκρούουν
στον κυματοθραύστη της πραγματικότητας, ακυρώνονται εκ των πραγμάτων,
ξεπερνιόνται από την ιστορία. Μαζί με όλους, θέλω να ελπίζω ότι, αν όχι
τώρα, σύντομα, αυτός ο θλιβερός κύκλος θα κλείσει και μαντάτα που
διαφημίζονται ως καλά να αποδειχθούν ότι είναι όντως καλά. Έως τότε, όσο
και να διαφωνούμε ως προς το τι πρέπει να γίνει, τι προκρίνει το
συμφέρον της πατρίδας, σε ένα πρέπει να συμφωνήσουμε: Δεν δικαιολογείται
πλέον σε κανέναν μας η άκριτη αποδοχή της «επίσημης εκδοχής» των
πραγμάτων.
Στις γραμμές που ακολουθούν προτείνω μια οπτική γωνία από την οποία
μπορούμε, και πρέπει, να ερμηνεύσουμε τις τελευταίες εξελίξεις για το
PSI και την νέα δανειακή συμφωνία ανεξάρτητα του αν συμφωνούμε με την
πολιτική που ακολουθεί ή πρέπει να ακολουθεί η κυβέρνηση (ή ακόμα και η
Ευρώπη στο σύνολό της). Δεν θα συμφωνήσουμε για το τι πρέπει να γίνει.
Τουλάχιστον ας συμφωνήσουμε για το τι «παίζεται».
Σύντομο βιογραφικό του κουρέματος
Από τον Μάρτιο του 2010 και για ενάμιση χρόνο, σε αυτές τις σελίδες
και αλλού, επιχειρηματολογούσα ότι, εφόσον η Ευρώπη δεν επανασχεδιάζει
το ευρωσύστημα, το ελληνικό δημόσιο χρέος θα αναδιαρθρωθεί, θα
«κουρευτεί», θα διαγραφεί μερικώς. Δεν ήταν θέμα επιθυμίας ή
του Γιάνη Βαρουφάκη 