Όσοι απογοητεύονται...

μεσω σιβυλλα

Όσοι απογοητεύονται γιατί αργεί να έρθει η ξαστεριά, γιατί σαρώνει η απελπισία της καθημερινότητας, να σκέφτονται ότι αυτή η κατάσταση δεν πρόκειται να τραβήξει για πολύ. Γρήγορα, ίσως πιο γρήγορα απ' ότι φανταζόμαστε, ο λαός μας θα σηκώσει κεφάλι. Γιατί έχει εμάς, τα παιδιά του, που δεν το βάζουμε κάτω. Όσο υπάρχουμε εμείς, όσο λίγοι κι αν είμαστε, ετούτος ο λαός δεν θα δουλωθεί ποτέ. Αυτό δείχνει η ιστορία. Πώς μπορεί να τα βάλει κανείς μαζί μας, όταν όλο μας το είναι έχει δωθεί για την απελευθέρωση αυτού του τόπου; Ποιος μπορεί να μας σταματήσει; Ούτε ο θάνατος! Κρατάτε αδέρφια, αγάντα σύντροφοι, ο κάβος μπορεί να φέρνει πολλά μποφόρ, αλλά εμείς θα τον περάσουμε για να δει μπουνάτσα ο λαός μας.
Δεν πρέπει να απελπιζόμαστε. Είμαστε πια πολλοί και είμαστε όλοι μαζί σ' αυτόν τον αγώνα. Ο ένας στηρίζει τον... άλλο. Ο ένας δίνει δύναμη στον άλλο. Όλοι μαζί στον κοινό αγώνα. Η απελπισία, η κατάθλιψη, η μοιρολατρία αντιμετωπίζεται μόνο με την συμμετοχή, μόνο με την ενεργή δράση στην οργανωμένη πάλη του λαού μας.
Δεν είναι πρώτη φορά που ο λαός μας αντιμετώπισε τέτοια θεριά. Και παλιά λοιπόν όταν οι κρατομηχανές του ναζισμού σάρωναν την χώρα στην αρχή απελπισία, κατάθλιψη και μοιρολατρία άρχισαν να σαρώνουν την ελληνική κοινωνία και να συσσωρτεύουν χιλιάδες θύματα. Μέσα σ' εκείνη την καταχνιά, μέσα σ' εκείνο το σκοτάδι, μέσα σε μια εποχή όπου κυριαρχούσε το "εγώ" να την βγάλω καθαρή κι ας πνιγούν όλοι οι άλλοι, όταν κυριαρχούσε το δεν γίνεται τίποτε, που να τα βάλουμε τώρα με τις σιδερόφρακτες στρατιές του πανίσχυρου εχθρού, κάποιοι κόντρα στον καιρό οργανώνονταν, πάλευαν και ονειρεύονταν μια νέα Ελλάδα. Στην αρχή δεν ήταν πολλοί, λίγοι ίσα με μια χούφτα, αλλά με καρδιά αποφασισμένη όσο δεν παίρνει. Εκείνα τα πρώτα χρόνια, της πίκρας και της απογοήτευσης που στοίχειωναν ακόμη και τις πιο αδάμαστες καρδιές των πιο αποφασισμένων αγωνιστών, τέχνη ήταν πάντα το καλύτερο καταφύγιο.
Παραθέτω ένα Ανέκδοτο Ποίημα του Αιμίλιου Βεάκη, που γράφτηκε στις 18 Αυγούστου 1941, το οποίο μου το εστειλε ένας φίλος που τον ευχαριστώ ιδιαίτερα γι' αυτό:

Δημοτικό Ποίημα του Αιμίλιου Βεάκη - 18 Αυγούστου 1941

Δεν είναι τρόπος να γνοιαστούν να μιληθούν οι ανθρώποι.
Καθένας χώρια το σαρκί, το εγώ καθένας χώρια,
κι ένας βυζαίνει ταλλουνού το γαίμα να χορτάσει
και πίσωθέ τους ύπουλο το κλεφτοσκυλολόι
τους διαγουμάει το έχει τους και τους ρουφάει τη ζήση.
Θέλω να πάρω ένα στρατί, κρυφό σα μονοπάτι
που να με πάει στο ξάγναντο, στην πιο ψηλή κορφούλα
κι ούτε από δω το δρόμο μου ψυχή να μη γροικήσει.
Οι οχτροί μου να με χάσουνε κι οι φίλοι να σαστίσουν
κι όλοι να πουν πως χάθηκα, πως έσβησα απ' τον κόσμο.
Κι εγώ ψηλά με τα στοιχειά, με τα θεριά, με τάστρα,
με του βουνού τα πνεύματα να κάνω μετερίζι.
Με αντιμαχές κι αθιβολές να βρω το μυστικό τους,
να κλέψω απ' τ' αστρα υπομονή κι απ' τα θεριά το θάρρος
κι απ' τα στοιχειά τη δύναμη και την καπατσοσύνη,
απ' το βοριά την αντοχή και την ορμή απ' το νότο
κι από τη στουρναρόπετρα την άλυωτη σκληρότη,
να κάνω πέτρα το κορμί και την ψυχή ατσαλένια.
Κι όταν θαρθεί ο καλός καιρός να στήσω καραούλι
με μπιστικούς τους Σάτυρους κι αρματωλούς τους Πάνες
και κρυφομαντατάρηδες ταγερικά του Λόγγου.
Με τέτοιο ασκέρι νείρομαι να ξαναρθώ στη χώρα.
Και μιαν αυγή απ' το ξάγναστο κι απ' την ψηλή ραχούλα,
να κάνω τις παλάμες μου χουνί και να φωνάξω:
«Βιαστήτε! Καθαρίστε τα τάνομα σωθικά σας,
σπεκουλαδόροι του χρυσού κι έμποροι του θανάτου,
κλέφτες της χήρας, του ορφανού, ξεμαυλιστές των νιάτων,
πραματευτάδες άνομοι κάθε Θεού και τόπου,
καταλυτάδες του Καλού και σπιλωτές του Ωραίου,
βιαστήτε, γιατί επλάκωσα με των στοιχειών τ' ασκέρι»!

 Dimitris Kazakis

ΟΙ ΑΠΥΡΟΒΛΗΤΟΙ ΚΙ ΟΙ ΦΟΥΚΑΡΙΑΡΗΔΕΣ

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Χτες βγήκα στα μαγαζιά για να αγοράσω ένα παντελόνι. Περπατώντας  στο εμπορικό κέντρο της συνοικίας που μένω είδα σ΄ενα μαγαζί κόσμο και μου έκανε εντύπωση γιατί στα διπλανά μαγαζιά έχαβαν μύγες... Σκέφτηκα λες να έχει τίποτα σούπερ προσφορές? Και μπήκα. Οι πελάτισσες που έψαχναν καλοντυμένες και η πωλήτριες σαν μοντελάκια. Κοιτάζω μια τιμή σ΄ενα πατελόνι.... 110 ευρουδάκια...Κοιτάζω μια ζακέτα 180 ευρουδάκια... Μια κυρία ήταν ήδη στο ταμείο με ένα μάτσο ρούχα και περίμενε τη λυπητερή. Βγήκα επί τόπου και προχώρησα παρακάτω. Βρίσκω ένα άλλο μαγαζί, νέκρα,κανείς μέσα, στο ταμείο μια μισονυσταγμένη κυρία. Ρωτάω για ένα παντελόνι, μου δείχνει , πόσο τη ρωτάω, 25 ευρώ...


Το δοκίμασα, οκ λέω το παίρνω. Και καθώς περίμενα να πληρώσω της λέω, πως πάει. Αίσχος μου λέει. Σήμερα είστε η πρώτη πελάτισσα και μάλλον η μόνη χωρίς παζάρια. Αυτό το 25 ευρώ άλλες θα το παζάρευαν μια ώρα να κατέβει στα 20. Της λέω το τάδε μαγαζί πιο εκεί γίνεται χαμός κι είναι πανάκριβο. Αχ μου λέει, στα μαγαζιά όπως εκείνο ψωνίζει όχι ο λαουτζίκος, οπότε δεν άλλαξε τίποτα για τις πελάτισσές του. Λεφτά έχουν. Στα δικά μας μαγαζιά της φτήνιας οι πελάτισσες σκέφτονται και το δεκάρικο και δεν μπαίνουν πια...

Βγήκα έξω και κοίταξα λίγο γύρω μου. Οι καφετέριες ήταν γεμάτες. Καρφίτσα δεν έπεφτε. Ένα μεγάλο πολυκατάστημα καλλυντικών και αξεσουάρ γεμάτο κόσμο. Κυρίες πέρναγαν με διάφορες τσάντες στο χέρι.... Στη γνωστή αλυσίδα ηλεκτρονικών, τηλεοράσεων, κινητών κλπ  είχε κόσμο που κοίταζε τα νέα γκατζετάκια και μια ουρά στα ταμεία. Ένα πλήθος κόσμου κινόταν γύρω μου σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Τα σαββατιάτικα ψώνια, το καφεδάκι με το κουτσομπολιό, το κομμωτήριο, τα σχέδια για το βράδυ... Και όχι δεν μένω στα βόρεια προάστια, ούτε στο Κολωνάκι, ούτε στη Γλυφάδα. Μιλάω για τη δυτική όχθη του ποταμού.

Ποιοι είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι σκέφτηκα. Πως έχουν τέτοια αποθέματα. Πως κινούνται με τέτοιο θράσος σαν να μην φοβούνται τίποτα? Γιατί για να κινείσαι έτσι, δεν αρκεί να έχεις σήμερα λεφτά, με κάποιο τρόπο πρέπει να έχεις μια σιγουριά πως θα έχεις και αύριο. Ότι και να συμβεί. Και ποιες κατηγορίες πληθυσμού τελικά έχουν ακόμα αυτή τη σιγουριά την ώρα που ξεσκίζεται κάθε εργατικό δικαίωμα, την ώρα που μπαίνουν χιλιάδες λουκέτα, την ώρα που έχουν βαρέσει κόκκινο στις τράπεζες εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά, την ώρα που μετράμε δυο εκατομμύρια ανέργους?  Σ΄αυτή τη δημοκρατία της ολιγαρχίας τελικά ποιο είναι το προφίλ του Έλληνα που είναι εξασφαλισμένο γύρω από τους ολιγάρχες ακόμα και τώρα?

Ήταν τόσοι πολλοί εκείνοι που έφαγαν του σκασμού, ώστε ακόμα και σήμερα που όλα καταρρέουν να τους συναντάς σε κάθε βήμα. Να μη μπορεί να απαλλαχτεί κάποιος από την ηλίθια και επικίνδυνη μούρη τους ακόμα κι όταν πάει να πάρει μια φρατζόλα στο φούρνο της γειτονιάς.  Συγνώμη αλλά δεν πιστεύω σε τίποτα πλέον. Δεν πιστεύω σε στατιστικές φτώχειας. Δεν έχω διάθεση να ανακαλύψω τα μυστήρια της ξεφτίλας. Αυτό το μείγμα που βλέπω γύρω μου, που αποτελείται από θρασείς απυρόβλητους, χορτασμένους ξέγνιαστους από τη μια κι εξαθλιωμένους καρπαζοεισπράκτορες υποταγμένους στη μοίρα τους από την άλλη, δεν τον αντέχω πλέον.. Δεν γίνεται κάποιος να σπαταλάει συνέχεια ενέργεια για τους πεθαμένους. Υπάρχει κι ο κόσμος των ζωντανών που πρέπει να σκεφτεί τα δικά του δικαιώματα. Δεν γίνεται να θυσιάζονται συνέχεια ζωντανοί άνθρωποι για να θρέφονται τα ζόμπι.

Κι όσο για τη μπούρδα περί δημοκρατίας κι ελευθερίας, ας το πιστεύουν όσοι γουστάρουν τα παραμύθια. Η δημοκρατία με την ελευθερία είναι διαφορετικά πράγματα. Κι η δημοκρατία είναι καθεστώς. Κι αυτή η δημοκρατία μιας ολιγαρχίας είναι ένα καθεστώς που ευνοεί συγκεκριμένες κάστες ανθρώπων. Καμιά σχέση με την ελευθερία.  Δεν υπάρχει δικαίωμα στην ελευθερία. Κάθε άνθρωπος είναι ελεύθερος εφόσον θα το αποφσίσει. Η ελευθερία δεν είναι μια ομαδική συνεννόση. Δεν περιμένει κανείς αν θα έχει παρέα στην ελευθερία, αν του το επιτρέπουν, αν έχει τα μέσα για να την αποκτήσει. 

Η ξεφτίλα που βλέπω γύρω μου είναι ένα σύνολο από  όνειρα κι εφιάλτες. Γιατί να συμμετέχω? Γιατί να νοιώθω μέρος ενός συνόλου υπνωτισμένων που περπατάνε με κλειστά τα μάτια? Νισάφι πια. Θα έρθει λένε   ένα τσουνάμι καταστροφής και να τα κάνει όλα ρημαδιό. Θα μας ρημάξει όλους. Από τη μια άκρη ως την άλλη. Δεν πειράζει. Ας γίνει να φανεί η αληθινή γύμνια μας. 

Ναι όντως, όποιος μετά τα σαράντα δεν μισήσει τους ανθρώπους σημαίνει πως ποτέ δεν τους αγάπησε.  Συνεχίστε να ασχολείστε με τα παιχνίδια σας. Εγώ, ίσως και λίγοι άλλοι, μάλλον θα επιλέξουμε την αορατότητα. Είναι ένα προνόμιο που έχουν όλοι οι εξωγήινοι σ΄αυτό το κόσμο. Δεν τους βλέπουν οι ντόπιοι. Δεν πιστεύουν στην ύπαρξή τους. Η παρουσία τους ανάμεσα στο πλήθος είναι αστικός μύθος. Καλύτερα έτσι.

Ίσως κάποιος ρωτήσει. Μα καλά απαξιώνεις όλους αυτούς τους ανθρώπους που αγωνίζονται για κάτι καλύτερο? Όλους αυτούς που τώρα δυστυχούν και χρειάζονται να είναι ενωμένοι και δυνατοί? Όλους όσους δεν έφταιξαν και εισπράττουν τη τιμωρία? Δεν απαξιώνω κανέναν. Δεν είμαι κανένας. Δεν κρίνω. Επιλέγω. Ο καθένας ας βρει το δρόμο του. Ας ξυπνήσει από το λήθαργο αν μπορεί. Ας διεκδικήσει αυτό που νομίζει ότι έχει δικαίωμα. Ας χαράξει τη πορεία του ελεύθερα. Σιχάθηκα να περιμένουν όλοι το διπλανό αν θα κάνει το πρώτο βήμα. Σιχάθηκα τους σκυλοκαυγάδες στα διάφορα κομματικά μαγαζάκια. Ποιο κοπάδι είναι το καλύτερο. Τους ανθρώπους που ψάχνουν απελπισμένα το βοσκό τους και τα μαντρόσκυλα για να τους οδηγήσουν στη στάνη.  Το μόνιμο δεκανίκι. Την έλλειψη πρωτοβουλίας στη κάθε απόφαση. Το φόβο για το εκτός μαντριού περιβάλλον. Εκεί έξω υπάρχει ένα δάσος για τα αγρίμια κι εδώ ένα μαντρί για τα πρόβατα. Ας επιλέξει ο καθένας που θέλει τελικά να ζήσει.

Και πάνω από όλα, υπάρχει κάτι που δεν μπορώ να αντιμετωπίσω ψύχραιμα πλέον.  Η κλάψα. Ατέλειωτη κλάψα, μιζέρια και ζητιανιά. Οι φουκαριάρηδες...Υπάρχει ο άνθρωπος που δοκιμάζεται από τις δυσκολίες και τα βάσανα της ζωής και πολεμάει κι υπάρχει κι ο φουκαριάρης. Ας επιλέξουμε τελικά τι είμαστε πολεμιστές ή φουκαριάρηδες. Αυτό είναι ελευθερία.


http://vasiliskos2.blogspot.gr/2012/11/blog-post_25.html

Χρυσές αυτ-απάτες - Η ΑΟΡΑΤΗ ΠΟΡΕΙΑ ΧΙΛΙΑΔΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ, Θεσ/νίκη 24/11

''Η δημοσίευσις είναι ψυχή της δικαιοσύνης''

            Johann Jakob Meyer

 Ελβετός φιλέλληνας, σκοτώθηκε μαζί με την οικογένειά του, κατά την ηρωική έξοδο του Μεσολλογίου. Συνιδρυτής μιας εκ των πρώτων εφημερίδων της ελεύθερης πατρίδας.

Ζητάμε   ΄΄συγνώμη΄΄...

΄΄Συγνώμη΄΄ ... που μαζευτήκαμε αρκετές χιλιάδες πολίτες...

(στις μέρες μας --αλλά και παλιότερα- είναι πολύ δύσκολο, εάν όχι αδύνατο, να μαζευτούν τόσοι πολλοί άνθρωποι, εάν δεν υπάρχει κάποιο ΄΄χειροπιαστό΄΄  ΑΤΟΜΙΚΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ)

΄΄Συγνώμη΄΄ ... που δεν κάψαμε ούτε έναν κάδο απορριμμάτων ,

Θα παίρνατε ΄΄ωραία πλάνα΄΄ ΞΕΥΤΙΛΙΣΜΕΝΟΙ...[1] (edit)

΄΄Συγνώμη΄΄... που δεν κάναμε γυαλιά καρφιά ούτε ένα μαγαζί,

Θα είχατε τότε ως δια μαγείας ανταποκρίσεις,  από την μεγάλη μας πορεία,  εκστομίζοντας  υποκριτικά φράσεις κλισέ όπως ΄΄... αμαυρώθηκε από καταστροφές  σε καταστήματα, η πορεία κατά των μεταλλείων΄΄, επικεντρώνοντας τα φώτα της δημοσιότητας (όπως σχεδόν πάντα) στις καταστροφές και όχι στην πορεία. Δεν σαν κάναμε όμως την χάρη ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΙ ΓΥΜΝΟΣΙΑΛΑΓΚΕΣ...

΄΄Συγνώμη΄΄... που δεν ρίξαμε ούτε μια μολότοφ

΄΄Συγνώμη΄΄... που δεν σημειώθηκε κανένας προπηλακισμός.

΄΄Συγνώμη΄΄... που διαδηλώσαμε ειρηνικά ...

Έχοντας  γυρίσει στην Χαλκιδική, επιστρέφοντας από την πραγματικά μεγαλειώδη πορεία  στην Θεσσαλονίκη και ρίχνοντας μια ματιά, στην μέχρι τώρα σχετική ειδησεογραφία, μας έκανε  εντύπωση ο τρόπος (μη) κάλυψής της (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων),  όχι μόνο  από τα μεγάλα ΜΜΕ, αλλά γενικότερα.

Και αυτό, παρόλο που έχουμε  συνηθίσει να βλέπουμε στην Χαλκιδική δημοσιογράφους από την Le Monde, τους New York Times , το BBC , το  Radio Canada και όχι από τα ΄΄έγκυρα΄΄ Ελληνικά ΜΜΕ.

Για το πόσοι πραγματικά είμαστε, μπορεί όποιος θέλει, να πάρει μια εικόνα, από τις πανοραμικές λήψεις, ιδιαίτερα κατά την είσοδο της ογκωδέστατης  πορείας, στη λεωφόρο Νίκης.

Βέβαια, για τα μνημονιακά ΄΄έγκυρα΄΄ ΜΜΕ και τους διάφορους άλλους ΄΄ενημερωτικούς΄΄ σταθμούς  είτε δεν υπήρξε ποτέ η πορεία σαν ειδησεογραφικό θέμα είτε ΄΄πνίγηκε΄΄ ανάμεσα στην ΄΄Τατσοπουλιάδα΄΄  και άλλα αναλόγου ύφους και ποιότητας  δημοσιεύματα. 

Φυσικά η ομοβροντία ΑΡΝΗΤΙΚΩΝ τοποθετήσεων – γνωματεύσεων – πορισμάτων, στην προοπτική λειτουργίας μεταλλείων χρυσού στην Χαλκιδική, αλλά και στο Κιλκίς και την Θράκη, των επιστημόνων του συμβουλίου περιβάλλοντος του ΑΠΘ, της Γεωπονικής Σχολής, του ΤΕΙ τουριστικών επαγγελμάτων δεν είναι ΄΄άξια λόγου΄΄ μπροστά στους ογκόλιθους -κυριολεκτικά και μεταφορικά-  σκέψης και τεκμηρίωσης, της El Dorado και των αρΠΑΧΤικών που την συνδράμουν.

Ούτε οι  αρνητικές γνώμες του συνόλου σχεδόν των αγροτικών, κτηνοτροφικών, αλιευτικών, τουριστικών κτλ ενώσεων και φορέων,  έχουν σημασία για τους δήθεν ΄΄δημοκράτες΄΄.

Ούτε η σχεδόν σύσσωμη αντίθεση των τοπικών πολιτικών, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΣ κομματικής τοποθέτησης τόσο στο Κιλκίς όσο και στην Θράκη με την εξαίρεση του δημάρχου Αρναίας – El Dorado κ. Πάχτα και  δυο τριών ακόμα ΄΄αστέρων΄΄  της πολιτικής,  στην πολύπαθη Χαλκιδική μας.

Το μήνυμα που στέλνει η μεγάλη (αλλά ΄΄αόρατη΄΄ από τα μεγάλα ΜΜΕ) συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης είναι ξεκάθαρο:

Οι Καναδοί τα διάφορα ντόπια αρΠΑΧΤικά, μαζί με την μνημονιακή, συγκυβέρνηση που διαδέχθηκε αυτήν του ΄΄μεγάλου στοχαστή΄΄  ΓΑΠ,

ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΤΩΝ ΤΟΠΙΚΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΩΝ για την εγκατάσταση μεταλλουργίας χρυσού.

Σε κάθε λειτουργούσα δημοκρατία αυτό θα σταμάταγε κάθε συζήτηση και δεύτερη σκέψη για λειτουργία μεταλλείων χρυσού.

Σε κάθε άλλη περίπτωση όσοι θέλουν να αποπροσανατολίσουν αμφισβητώντας αυτό που είναι ορατό δια γυμνού οφθαλμού έχουν ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΕΝΝΑΛΑΚΤΙΚΗ ΛΥΣΗ:

 ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΤΩΡΑ

Όλα τα υπόλοιπα είναι και ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΑ και ΑΝΤΙΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ και όσοι τα προωθούν ή τα σιγοντάρουν, σπέρνοντας  στην ουσία ανέμους θα θερίσουν ΘΥΕΛΛΕΣ...
------------
 [1] Από παρατήρηση που μας έγινε από αγαπημένους φίλους διευκρινίζουμε ότι η έκφραση  "ΞΕΥΤΙΛΙΣΜΕΝΟΙ" αφορά εξ' ολοκλήρου την ιδιοκτησία των κυρίαρχων ΜΜΕ και των υποτακτικών τους δημοσιογράφων και όχι την μεγάλη πλειοψηφία των  δημοσιογράφων που συμπαρίσταται ενεργά στον αγώνα μας.
http://sillent-footsteps.blogspot.gr/2012/11/2411.html

Και δεν έχει παραιτηθεί ακόμη ο Δεντιας

Πιστεύω αυτές τις ζημίες να τις πληρώσει από την τσέπη του και από την τσέπη των μπάτσων που το έξυναν και δεν έκαναν σωστά την δουλειά τους
Αλλιώς να αλλάξουν μεταναστευτική πολιτική  και να δώσει  διαβατήρια και χαρτιά στους πρόσφυγες για Ευρώπη … την ΣΥΝΘΗΚΗ ΔΟΥΒΛΙΝΟΥ ΙΙ ΚΑΙ ΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ

ξέρει τη να τα κάνει,αν οχι ας επισκεφθει τον Τατσοπουλο

κόβουν ρεύμα από ανέργους, πολύτεκνους, .... και το μουνι χτενίζετε ρε πουστη μου , θέλει να γίνει πρόεδρος της ΓΣΕΕ ...ΣΤΟΠ ΣΤΑ ΚΟΜΑΤΟΣΚΥΛΑ --Αλληλεγγύη παντού!

Έκοψαν το ρεύμα σε πολύτεκνη οικογένεια

απο ενικο

Έκοψαν το ρεύμα σε πολύτεκνη οικογένεια
Σε μία οικογένεια ανέργων με πέντε παιδιά στην Βέροια έκοψε το ρεύμα η ΔΕΗ.  Για δέκα πέντε ημέρες, ήταν χωρίς ρεύμα, μέχρι που κάποιοι, ειδοποίησαν τους «Πολίτες της Βέροιας», που αμέσως επανασύνδεσαν το ρεύμα "παράνομα".


"Είναι πολύ επικίνδυνο για το αύριο, να δοκιμάζουν τα όρια πολιτών και κοινωνίας. Δεν ξέρουμε που θα οδηγήσει αυτή η αφόρητη πίεση αλλά, δεν μπορεί να είναι ευχάριστη. Όσοι κρατούν την «διοίκηση» στα χέρια τους, όπως δεν τους ενδιέφερε, έτσι συνεχίζουν αδιάφορα να μεγαλώνει η επόμενη γενιά με οργή.
Οργή απέναντι σε όλους και όλα. Άθλια, εξοντωτική και εγκληματική συμπεριφορά απέναντι σε εξουθενωμένους ενήλικους και αθώους ανήλικους.
Μέσα σε όλα τα νόμιμα γύρω μας, οι «Πολίτες της Βέροιας», παράνομα ακόμη μια φορά, επανασύνδεσαν το ρεύμα. Αλήθεια, αυτοί που αποφασίζουν και αυτοί που εκτελούν τις εντολές έναντι μισθού, δοκίμασαν ποτέ να περάσουν ένα εικοσιτετράωρο χωρίς ρεύμα;
Η στοιχειώδης δικαιοσύνη, είναι πολύ μακριά ακόμη από την στοιχειώδη λογική", αναφέρουν στην ανακοίνωσή τους οι Πολίτες Της Βέροιας.

Πηγή:thesstoday.gr

Μίνι ντοκιμαντέρ Βιομηχανική Μεταλλευτική

Μίνι ντοκιμαντέρ για τον αγώνα των εργαζομένων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής από την ομάδα ΔΙΑΚΟΠΤΕΣ (εργαζόμενοι στο χώρο του θεάματος -http://diakoptes.blogspot.gr/), Νοέμβρης 2012.

Μια επισήμανση προς πάσα κατεύθυνση

Θα θέλαμε να κάνουμε μια επισήμανση προς πάσα κατεύθυνση.

Σε αυτό το διάστημα έχουμε δώσει πολλές συνεντεύξεις σε διάφορα έντυπα . Σε ραδιόφωνα  και φυσικά  σε πολλές φυλλάδες πολιτικού τύπου. Και σε διάφορα blogs.

Με εξαίρεση φυσικά τον αστικό τύπο που προσπαθεί με κάθε τρόπο να φιμώσει τον αγώνα μας , και να αποσιωπήσει αυτό κάθε αυτό το γεγονός.

Έχει παρατηρηθεί σε πολλές των περιπτώσεων σε κομμάτι των μέσων ενημέρωσης  που σας έλεγα παραπάνω να γίνεται μεγάλη ανάλυση των λεγομένων μας και τοποθετήσεις του συγγραφέα του κειμένου , με πολλές λεπτομέρειες και πολιτικές αναλύσεις και σύμφωνα με λεγόμενα πόλων πολιτικών φιλoσόφων,  που κατατάσσουν των δικό μας αγώνα. Και κρίνοντες φυσικά με κριτήριο την συγκεκριμένη κομματική γραμμή που εκφράζει ο συγγραφέας η ο δημοσιογράφος που παίρνει την συνέντευξη.

Θέλουμε να απαντήσουμε σε αυτό που γίνεται. Πως κατ ‘ αρχάς   εμείς είμαστε εργαζόμενοι και σε πολλές των περιπτώσεων με μόρφωση που δεν ξεπερνάει την μέση εκπαίδευση . το ότι αναφέρουμε και όποιο πρόγραμμα έχουμε επικαλεστεί, δεν είναι προϊών κάποιων νομικών η κάποιων μεγάλων οικονομολόγων . είναι απλά οι θέσεις και ιδέες της  βάσης της γενικής συνέλευσης των εργαζομένων και των ανθρώπων που ανήκουν στην παραγωγή και στην πραγματική οικονομία όπως λέμε τον τελευταίο καιρό.

Με ότι αυτό προϋποθέτει . δηλαδή αυθεντικότητα των όσων ακούγονται αλλά και εύκολης εκμετάλλευσης από κάποιους που θέλουν απλώς να λοιδορήσουν και να μονολογούν στον δικό τους έτσι κι αλλιώς τύπο η μέσον επικοινωνίας .

Θέλω να τους θυμίσω πως αυτή η τακτική είναι των αστικών μέσων επικοινωνίας , και πως οι κινηματικοί όπως αυτοαποκαλούνται οι συγκεκριμένοι, κατηγορούν πολύ συχνά τον αστικό τύπο για αυτή του την πρακτική . και θα τους ζητούσα επίσης να κάνουν και την αυτοκριτική τους μια που είναι αναπόσπαστο κομμάτι την ιδεολογίας τους.

Και επίσης  να επισημάνω πως εδώ γίνεται ένας εργατικός αγώνας , και μέσα από ζυμώσεις που γίνονται μέσα στην γενική συνέλευση αποφασίζονται να προστεθούν ορισμένες δικλίδες για να μην μας φύγει το πράγμα και καταντήσει αυτός ο αγώνας μια αστική διαπραγμάτευση. Και πως θα καταλήξει είναι πιο πολύ θέμα κινήματος και το πόσο αυτό το κίνημα θα είναι παρών στης διαδικασίες για να μπουν οι δικλίδες αυτές.

Το αν αυτή η προσπάθεια εκφυλλιστεί δεν θα είναι μόνο προϊών της απόφασης των εργαζομένων αλλά και η συμμετοχή αυτών που συμμετέχουν στην «καθοδήγηση»  του αγώνα αυτού.

Συνάδελφοι και συναγωνιστές το να βρισκόμαστε από έξω  και να κριτικάρουμε είναι πρακτική των «προσκυνημένων» και όχι αυτών που θέλουν  να συν διαμορφώσουν την κοινωνία.

Σωματείο εργατοϋπαλλήλων βιο.με.

 http://biom-metal.blogspot.gr/

 http://anarhogatoulis.blogspot.gr/